سلام،

... هستم، یک مسافر!

یاری ام کن بیراهه نروم. بر من پایداری ببار و گامهایم را در راهت استوار گردان.

" همانا ما شما را خواهیم آزمود ..."

هنگام نماز به چه فکر می کنی؟ همان خدای توست!؟

باید یک نوشته به خودم هم وصل کنم... رویش بنویسم "در حال آزمون"!

دانشجوها میخوان بدونن چقدر به نمره نهایی شون اضافه کردم، من دلیلی برای توضیج نمی بینم. مگه لطف بی حساب هم سوال و حواب داره؟

واقعیت اینه که من چندین عامل رو در نظر گرفتم که اگه بخوام به همه توضیح بدم، یا نمی فهمن و یا عملی نیست...

"خداوند به هر که بخواهد از فضلش می بخشد، و خداوند دارای لطفی بزرگست."

ممنون که من را در این فرآیند تدریس با خودت بیشتر آشنا می کنی! تو را شکر می کنم ای همه امیدم.

در تحلیل کسانی که به یک شعور متعالی اعتقادی ندارند، همیشه (؟) عوامل "تصادفی" نقش ویژه ای دارند، مثلا تکامل با جهش تصادف ژن ها، یا انتخاب ظبیعی. پرسش من اینست که چرا و چگونه؟! مگر نه اینکه پایه بحث اعتقاد به علت و معلول ست؟ پس چرا ما نتوانیم بپرسیم "چرا این ژن ناگهان ژن متفاوتی تولید کرد؟"آیا علتی هس

گو چه خواهی تا بگویم کیستی...

تا پیش از اینکه برگردم، کمکم کن کاری کنم برایت...

جدا از همه چیزهایی که می خواهم، و همه کارهایی که می خواهم انجام دهم و همه آرزوهایی که می خواهم بهشان برسم... اگر یک لحظه زمان متوقف شود و تو بگویی از من، همین که هستم، خشنودی.... دیگر آنها چه ارزشی دارند؟

یاری ام کن پیش از مرگم برای تو کاری کنم... باری از دوش بندگانت بردارم... تو را یادآور شوم...به سوی تو راهنما باشم... یاری ام کن ای مهربان...

ای صبا نکهتی از خاک در یار بیار ببر اندوه دل و مژده دیدار بیار

"پس پایداری کن که وعده خداوند خق ست..."

" پروردگار من، آغاز و پایانم را راستی گذار، و از نزد خود یاری بی پایانی ده"

نوروز خجسته!

من برایت...

خدا

را آرزو می کنم.

... دلم برایت تنگ شده مهربان.

شاید اینگونه آغاز شد که روزی روزگاری کم کم به این نتیجه رسیدم که هیچ کس و هیچ چیز را دلبستگی نشاید. به هیچ کس نمی توان اعتماد کامل کرد، به هیچ کس نمی توان درونی ترین حرفهای دل را گفت. به وعده های هیچ کس نباید دل بست و به کسی نمی توان امید داشت....

تا اینکه تو را پیدا کردم... و تو شدی همه امید و دلبستگی ام... چه خوشبختم من!